W naszej ofercie magnesy: magnesy neodymowe, ferrytowe, AlNiCo i Sm-Co oraz stoły, chwytaki, separatory magnetyczne.
magnesy neodymowe
magnesy ferrytowe
magnesy magnesy stale
magnes

Nasz sklep internetowy www.MAGNESY.eu

Metalurgia proszków

 

Metalurgia proszków to metoda wytwarzania metali z ich proszków, bez przechodzenia przez stan ciekły. Oddzielne cząstki proszków łączą się ze sobą w jednolitą masę podczas wygrzewania silnie sprasowanych kształtek w atmosferze redukującej lub obojętnej. Proces metalurgii proszków jest ekonomiczną metodą wielkoseryjnej produkcji elementów o niewielkich prostych kształtach, w wyniku której uzyskuje się w pełni zwarte sprasowane komponenty. Technologia ta umożliwia uzyskanie jednorodnej mikrostruktury wolnej od niemetalicznych wtrąceń i defektów. 

Mikrostruktura silkżelu

Mikrostruktura silikażelu

Produkty metalurgii proszków charakteryzują się wyjątkowymi właściwościami mechanicznymi i odpornością na zużycie, dzięki czemu znajdują szerokie zastosowanie w różnych branżach, takich jak między innymi przemysł lotniczy i kosmonautyczny, przemysł drzewny (zęby pił) i tym podobne.

Metodami metalurgii proszków wytwarzamy:

  • przedmioty z metali trudno topliwych jak na przykład wolfram, molibden, tantal, iryd;
  • spieki metali i niemetali wykazujących znaczne różnice temperatury topnienia jak na przykład materiały na styki elektryczne z wolframu i srebra, szczotki do maszyn elektrycznych z grafitu i miedzi;
  • materiały porowate na łożyska samosmarujące;
  • materiały, które w stanie ciekłym są gęstopłynne i trudne do odlewania jak na przykł materiały na specjalne magnesy trwałe.

Korzyści wynikające z zastosowania metalurgii proszków w zastępstwie konwencjonalnej metalurgii:

  • można otrzymać materiały których innymi metodami wytworzyć się nie da;
  • własności fizyczne i chemiczne otrzymanych wyrobów można regulować w szerokim zakresie;
  • można uzyskać materiał o określonej, zaprojektowanej i wolnej od segregacji strukturze, o kontrolowanej niejednorodności lub o kontrolowanej anizotropii;
  • porowatość i przepuszczalność wyrobów może się zmieniać w szerokich granicach.

Metody wytwarzania proszków dzielimy na 5 podstawowych grup, od których zależny jest kształt proszku, a co za tym idzie własności w późniejszych procesach prasowania i spiekania:

  • mechaniczne (mielenie, kruszenie, rozbijanie);
  • fizykomechaniczne (rozpylanie, granulacja);
  • fizyczne (odparowanie i kondensacja);
  • fizyko-chemiczne (redukcja tlenków i innych związków, dysocjacja tlenków i innych związków, samorozpad);
  • chemiczne (zol-żel, elektroliza stopionych soli lub roztworów wodnych soli).

W metalurgii proszków surowcami są proszki różnych metali, stopów, proszki niemetaliczne.

Żródło: pl.wikipedia.org/wiki/Metalurgia proszków

Spiekanie proszków ceramicznych i/lub metalicznych jest zjawiskiem zachodzącym samorzutnie wraz z podniesieniem temperatury, którego kierunek jest ustalony przez spadek entalpii swobodnej, towarzyszący zmniejszeniu się rozwinięcia powierzchni swobodnych układu. Dzięki temu zbiór stykających się ze sobą drobnych ziaren wiąże się wzajemnie po podgrzaniu do odpowiedniej temperatury niższej od potrzebnej do ich stopienia (0,4-0,85 bezwzględnej temperatury topnienia). Wiązaniu ziaren towarzyszy skurcz całego układu i przejście sypkiego lub słabo związanego proszku w lity, wytrzymały polikryształ. 

Struktura polikrystaliczna

 Zdjęcie powierzchni blachy elektrotechnicznej ukazujące strukturę polikrystaliczną

Można też powiedzieć, że zmiany te są wynikiem przenoszenia masy, które polega w pierwszym przypadku na przemieszczaniu się całych ziaren względem siebie, zaś w drugim przypadku na wędrówce pojedynczych atomów i molekuł w fazie ciekłej oraz gazowej. W każdym z tych przypadków zachodzi ukierunkowany transport masy, co oznacza, że w układzie działają siły i naprężenia, które wywołują przemieszczanie się ziaren i atomów w określonym kierunku. Należy dodać, iż każdy z tych mechanizmów dominuje w innym zakresie temperatur.

Żródło: pl.wikipedia.org/wiki/Spiekanie